به‌تازگی صحبت‌های زیادی در خصوص نوع جدیدی از سرمایه‌داری به‌میان آمده است؛ در مورد خلق برخی چیزها چون برای جامعه منفعت دارند. در مورد درک این مسئله (همان‌طور که مایکل پورتر و مارک کرامر  گفته‌اند،همه سودهابه‌یک طریف خلق نمی‌شوند: سودهای حاصل از بهترنمودن دنیا، برتر از سودهایی هستندکه از مصرف چیزهای بی‌فایده یا حتّی مضر و آشغال به‌دست می‌آیند!

با قبول ریسک -دخالت در موضوعی جنجالی-من به‌شخصه یک پیشنهاد دیگر هم دارم: شاید اگر کاری کنیم مردم خواهان چیزهایی شوند که به‌راستی به آن‌ها احتیاجی ندارند، بیش از آن‌چه فکر می‌کنیم برای جامعه مفید باشد.

فرض کنید من کسب‌وکار جدیدی راه انداخته‌ و بطری‌های هوای عالی را به قیمت ده دلار به فروش می‌رسانم. اسم آن را هم رسپایرر گذاشته‌ام. در تبلیغات روی خالص‌بودن رسپایرر تاکید کرده و می‌گویم هوای کوهستان را برایتان به‌ارمغان می‌آورد: کم‌تر از ده ذره غبار در هر تریلیون مولکول. چهره‌های مشهور هم بر اثرات جوان‌کنندگی رسپایرر صحه می‌گذارند(کیت وینست هر روز صبح را با رسپایرر آغاز می‌کند!) ظرف چند ماه فروشگاه‌های زنجیره‌ای تمام رسپایرر موجود را به‌فروش می‌رسانند و مراکز آب‌درمانی هم با غرور اعلام می‌کنند از هوای رسپایرر در مراکز آن‌ها استفاده می‌شود.


دان آریلی، استاد روانشناسی و اقتصاد رفتاری در دانشگاه دوک است و کتاب «جنبه مثبت نامعقولی» (هارپرکالینز، ۲۰۱۰) نوشته اوست.